એજ્યુકેશન.. વેજ્યુકેશન ..

ઘણા લોકો ફરિયાદ કરતા હોય છે કે પહેલા જેવુ શિક્ષણ નથી રહ્યું, અને જે લોકોએ કયારેય ક્લાસરૂમમાં ભણાવ્યું નથી તેની ફરિયાદ હોય છે કે પહેલા જેવા શિક્ષકો નથી હવે. આ લોકો સાથે સાથે એ કહેતા ભુલી જાય છે કે હવે પહેલા જેવા વિધ્યાર્થીઓ પણ નથી રહ્યાં.

રાઇટ ટુ એજ્યુકેશન જેવા કાયદા બનાવી શિક્ષકોના હાથ – પગ બાંધી દીધા છે, હજી જીભ ને થોડી છૂટ છે એટલુ સારુ છે. પ્રાઇવેટ શાળાઓ માં ટૂંકા પગારે કામ કરતો શિક્ષક વર્ક સેટીસફેક્સન ના અભાવે સંસ્થાને વફાદાર નથી રહેતો.થોડો ઊંચો પગાર મળતા જ નવી ઓફર મંગળ ગ્રહ પર જવાની લોટરી લાગી હોય તેમ સ્વિકારી લેશે.

બધા નોકરીયાતો જેની ઇર્ષ્યા કરતા હોય છે એ સરકારી શિક્ષકની હાલત પણ ઘાણીના બળદ જેવી છે. સરકારી કાર્યક્રમોમાં રચ્યો પચ્યો રહેતો સ્ટાફ ઘણી વાર વિચારવા મજબૂર થઇ જશે કે આ નોકરીમાં ભણાવાનું ક્યારે હોય! શિક્ષણનીતિમાં દર વર્ષે એ રીતે ફેરફાર કરશે જાણે પ્રયોગશાળામાં અમીબા પર.

પોતાના બાળકો સ્કૂલમાં જાય છે એટલે ભણે છે એવો ભ્રમ પહેલેથી જ માતા પિતાઓ માં ઘર કરી ગયો છે. પહેલાના સમયમાં જ્યારે શાળાઓ સમાજનું કેન્દ્ર હતી ત્યારે વિધ્યાર્થી પણ ડેડિકેટેડ હતો,આજ કાલ એ જ ડેડિકેશન મિત્રો, ઇંટરનેટ અને શાળાના બોર્ડ પર રહી ગયું છે. માણસ કરતા કોમ્પ્યુટર પાસેથી ભણવામાં વધુ ઉત્સાહ છે. સ્લમ વિસ્તારોમાં ચાલતી સરકારી શાળામાં ઘણા વિધ્યાર્થીઓને સમજાવું પડે છે કે બેટા છરી ચાકુ લઇને શાળાએ ના આવવું, લાગી જાય તો લોહી નીકળે! કાઉન્સેલીંગ માટે એક સાયકોલોજીસ્ટ ની જગ્યા ની દરેક શાળામાં જરુરીયાત છે, વિધ્યાર્થી અને શિક્ષક બન્ને માટે.

સમય સાથે બધુ બદલાય છે. ફરિયાદ કરવા કરતા આપડે સાથે બદલવું જરુરી છે.

Achche Din of Education?

No practical way to implement stuff taught in textbooks?

No practical way to implement stuff taught in textbooks?

A particular region, state or a nation gets the tag of ‘developed’ only when it can boast of two primary factors:
(i) Education
(ii) Wealth
Sometimes, this tag is also forced upon by the politicians despite not being worth it. Whenever we come across a developed part of a particular nation or state, it should have above mentioned factors across most of its part. We should keep in mind that the western and European countries are not known only for their wealth but also for their best in class universities.
When we analyze Gujarat as a developed state in the light of above factors, we can boast of the wealth largely due to its abundant business opportunities. But the same cannot be said while talking about its education. It falls below the water levels in today’s step wells.
Students holding a Bachelor of Commerce degree are not even able to fill in a pay-in slip to at a bank counter. Most computer graduates cannot manage to write software without copying from a distant source. A student with Bachelor of Arts cannot speak a small paragraph without making a heap of grammatical blunders. Project Based Learning has given rise only to photocopying business (popularly known as Xerox). The bubble of some professional courses has burst. The number of M.B.A. colleges has come down as drastically as the number of seats the Congress won in this General Election.
The hollowness of degrees is seen when the graduates venture outside Gujarat flashing their rainbow coloured degrees with high hopes of admission into P.G. courses or jobs in prestigious companies. They get the shock of their lives when they are told that their diligently earned degrees hold no value outside the state. Degrees are reduced to mere coloured sheets of paper. Most institutes regard Gujarati students skill-less which is true to a large extent. Hence, aware (not necessarily capable) parents send their kids in other states right after 12th standard. A graduate from the Saurashtra region is looked down upon even when he moves to Gujarat University or other institutes across central or eastern Gujarat.
The other shock is received when graduates who has no capacity or means to go out starts looking for jobs in their cities and towns. Most engineers are offered below Rs. 10,000 pay which they have to happily accept as there is psychological pressure on them to earn after obtaining a degree from an expensive college.
Education, right from K.G. to P.G., demands overhaul of the system. The state government has introduced ‘Pragna’ project in primary schools which is a welcome step. It is based on acquiring knowledge by practical means. Students do not have to carry bags to schools (NO BAGS! What a relief!). Let us hope, these kids grow up to be less of a talking parrots.

 

Are we educated?

Whenever I look at the two-legged creatures around me, my observations raise some question like ‘Are we really educated?’ , ‘ Are we really in the 21st century that is celebrated as the most scientific time of  the man’s history on the earth?’ .

If today’s education was any helpful, why would we as a society indulge in the same old malpractices?

Why do we not think a single time before throwing waste on the road or outside the house?

Why do people still stand outside a counter forming the letter ‘Q’ instead of queue?

Why do we still talk on our mobile phone in voice so high that even the neighbour could awaken from his sleep?

Why do our public urinals (rare to find when badly needed!) still look as if they were built only for the purpose of writing abuses on the walls? All the side streets are treated as public urinals just after evening.

Why do we still tarnish temple walls with writings on them?

Why do we burn down public properties in times of riots or protests?

Why do  people still indulge in hurling vulgar remarks at movie scenes in cinema houses ?

Why do we pick fights at slightest touch of vehicles on the roads?

Why do our fairs look the dumping zones of plastic and all sorts waste when it is over?

Why do girls still face verbal and physical harassment in public transport?

Why are we still considered the unruly Indians ?

If it is education that removes such nonsense from our lives, then we are not educated yet.

Instead of learning a,b,c,d of particular subjects, we need lessons of manner in school syllabus.